Mexx

Mijn vorige hond, leefde 13 jaar met mij samen. Ik deed geen training met haar.. we waren samen en lieten elkaar weten wat gepast en ongepast was. Zij begreep dat een hypo “ongepast”’ was en wist, zonder enige training, aan te geven wanneer ik in de gevaren zone kwam.

Toen Nick op 13 jarige leeftijd overleed, kwam na enige tijd hondje Mexx , als gezelschapshond in mijn leven.

3mnd jong. Ook met Mexx deden we nauwelijks of geen training. Ze was er en we vertelden elkaar wat gepast en ongepast was. Dat ging soepel.

WEL bleek dat Mexx veel passie had. Passie voor vreemde mensen en honden (WEG ermee!) Passie voorongedierte (WEG ermee) maar vooral een passie om bij mij te zijn….

Kleine Mexx kon en kan zich uren onzichtbaar maken als dat nodig is.. als ze maar bij mij kan zijn.

Thuis blijven kan ze heel goed.. maar alleen als het echt nodig is.

Passie voor training heeft Mexx, evenals haar baas, helemaal niet. Een sterke neus wel.

Door mijn wisselende suiker waardes ontstond toch wel weer de behoefte aan een signaleringshond.

Een  “kant en klare hond is in onze ogen ondenkbaar. Een diabetes patiënt is zo “uniek” in zijn levensstijl, dagritme en dus in zijn behoefte in wat de hond moet snappen… dat een goede signaleringshond alleen met de eigenaar tegelijk, kan worden opgeleid.

Eigenlijk geldt dat voor iedere assistentie hond… werken VOOR en MET de baas is zoveel beter, gezonder en effectiever dan werken  als in een “aangeleerde baan”.

Doordat het gemis van een signalerings hond ontstond het plan om Mexx hiervoor op te leiden.

Geen eenvoudige opgaaf voor twee individuen die niet zo van “trainen” houden… Maar met Sjoukje vonden we de juiste begeleiding.

We maakten kennis, Sjoukje, Mexx, de andere mensen die belangrijk zijn voor Mexx en ik.

We stelden een plan op…

WAT is belangrijk voor mij, WAT kan Mexx aanleren, WAT moet de volgorde zijn.

Sjoukje bracht de wensen en mogelijkheden EN de beperkingen bij elkaar en maakte er een mooi en haalbaar trainingsschema van.

De begeleiding, per mail, in Lelystad en bij Mexx thuis , maakte dat Mexx goede vorderingen maakte. Maar… en dat is minstens zo belangrijk… Sjoukje maakte ook dat we VOLhielden.

Door allerlei omstandigheden zoals grote prive gebeurtenissen die tijd-en aandacht vroegen, en door bv loopsheden van Mexx… kwam er met regelmaat de klad in de training. Te weinig tijd, slechte setting, beperkte voorbereiding.. Sjoukje paste aan, stelde voor, was scherp op wat wel en niet haalbaar was en bracht dat terug tot een schema waarin Mexx langzaam groeide. Ze viel  niet terug en ondanks de beperkingen in training.. bleef ze toch steeds stapjes vooruit  gaan.

Een knap resultaat. Van Mexx, maar vooral van Sjoukje. Ze heeft veel en vaak moeten bijsturen. Dat zodanig doen dat de hond vooruit blijft gaan en de eigenaar vol blijft houden is knap stuurmanschap. Bravo Sjoukje, dank je wel.

We hebben een aantal “wensen”  tav Mexx haar ondersteuning even in de ijskast gezet, die komen later…We mogen  nu zeggen dat- op twee jarige leeftijd- Mexx een dijk van een signaleringshond is geworden. DANK!

Plaats een reactie