Tosha

Wens jij ook wel eens: “Mijn hond waarschuwt mij als ik een hypo heb”.
Omdat jouw hond jouw hypo misschien wel eerder ruikt dan dat jij het voelt…

Wil jij dat ook? Een diabetes-hulphond? Hieronder een verhaal van Aart en zijn Tosha…

De eerste keer dat ik Aart ontmoette was dat bij hem thuis op 13 oktober 2016, hij werd vergezeld door Tosha, een Samojeed teefje van 4,5 maand oud.
Aart heeft Tosha aangeschaft omdat hij wegens zijn pensioengerechtigde leeftijd minder hoeft te werken en zo tijd heeft om een lang gekoesterde wens ( een eigen hondje) in vervulling te laten gaan.
Aart heeft ruim 30 jaar diabetes 1(suikerziekte).  Dit vraagt heel wat management.
Een groot risico bij mensen die diabetes hebben is dat hun suikerspiegel snel daalt en dat zij zo in een ‘hypo’ toestand geraken. In dat geval maak je een afwezige indruk, spreek je soms wartaal en kan je je bewustzijn verliezen. Als je op tijd weet dat je bloedsuikerspiegel daalt kan je het tij nog keren. Kortom het is zaak om op tijd te weten dat je een lage bloedsuikerwaarde hebt.
Aart vertelde mij ook dat hij soms niet aan voelt komen dat hij een dalende suikerspiegel heeft en zich niet bewust is van een mogelijk dreigende hypo. Dit wordt hypo- awareness genoemd.

Aart had op mijn site gelezen dat een hond een “hypo” of “hyper” kan ruiken. En dat klopt. Dus hij nam contact met mij op en we bespraken de mogelijkheden. “Kan Tosha mij waarschuwen als ik een hypo heb” was de vraag. Het gaat Aart niet om een officieel certificaat, pasje of hesje voor Tosha. Aart wil met de training graag het nuttige met het aangename en dat is zijn plezier om Tosha iets te leren, verenigen. We zien elkaar nu al meer dan één jaar regelmatig. De training gaat stap voor stap en op een manier die past bij de wijze van oefenen en leren die Aart en Tosha met elkaar hebben opgepakt. Vandaag waren ze er weer. Aart zei: “de training die ik bij je volg gaat eigenlijk meer dan 80% over mijn leerproces en dat gaat dan weer over hoe ik Tosha iets kan leren”. Aart zei mij dat hij elke les wel één of meerdere eyeopeners krijgt.

Aart kan zich een leven zonder Tosha niet meer voorstellen; zij is volgens hem als het ware een volwaardig gezinslid met de consequentie dat je ook tijd in haar moet steken. Dat betekent veel lopen en ook veel plezier hebben en daar hoort volgens Aart ook onder het met Tosha werken en haar te leren om op de geur van een hypo te reageren. Vandaag merkte Aart op dat hij onze trainingsafspraken ook waardeert omdat hij merkt dat hij naast de lessen in het trainen van Tosha, ook zich gecoacht voelt in zijn leven met diabetes.

Dat vind ik een mooi compliment: “dank je wel, Aart”!

Plaats een reactie